.jpg)
|
Cairo Caïro (Arabisch: Al-Qāhira) is de hoofdstad van Egypte en bestaat uit de gouvernoraten Caïro en Gizeh. De stad telt zo'n 8 miljoen inwoners. Het officieuze inwoneraantal van Caïro ligt echter nog veel hoger, mede door het hoge aantal illegale immigranten in de stad. De hele metropolitane regio van Caïro is met zo'n 17 miljoen inwoners de grootste stad van Afrika en het Midden-Oosten en één van de grootste steden ter wereld. De stad is een van de meest vervuilde steden ter wereld en kent een enorme verkeerschaos. Caïro ligt aan de oostoever van de Nijl in het noorden van Egypte, ten zuiden van de plaats waar die rivier zich in de delta vertakt in de Rosetta en de Damietta. In het westen liggen de stad Gizeh en de Piramiden van Gizeh. In het zuiden is de locatie van de klassieke Egyptische stad Memphis. Geschiedenis De geschiedenis van Caïro gaat terug tot de Romeinse tijd, toen het fort van Babylon er gebouwd werd als symbool van de Romeinse macht. De geschiedenis van Caïro gaat dus niet terug naar de tijd van de Oude Egyptenaren. Toen de piramiden gebouwd werden, was Memphis nog de hoofdstad van Egypte. De stad werd officieel in 969 gesticht door de Fatimiden, een Noord-Afrikaanse dynastie. Zij bouwden nabij de garnizoensstad Fustat, die door de Arabieren gesticht was, een nieuwe hoofdstad. Zij noemden de stad Al-Medina Al-Qahirah, de Overwinnende Stad. Na de verwoesting van Bagdad in 1258 door de Mongolen, werd Caïro de belangrijkste culturele en intellectuele stad van het Midden-Oosten. Pas met de komst van Ismael, kleinzoon van Mohammed Ali, halfweg de 19de eeuw kwam de ontwikkeling van de stad in een stroomversnelling. Waar vandaag het moderne stadsdeel van Caïro ligt, was toen enkel een moerasachtig gebied dat jaarlijks door de Nijl overstroomd werd. Om het imago van zijn stad op te waarderen nodigde Ismael internationale architecten uit om naast de oude Islamitische stad een Caïro in nieuw-Europese stijl te ontwerpen. In diezelfde periode werd ook het Suezkanaal gegraven en voor scheepsvaart opengesteld, wat de stad meteen wereldwijd in de schijnwerpers stelde. Van dan af kende zowel het toerisme als het zakenleven in Caïro een sterke groei- en bloeiperiode. Ismael had echter in zijn droombeeld van de stad het zicht op de werkelijkheid verloren, waardoor de stad onder een immense schuldenlast kwam te lijden. De Britten maakten een einde aan de utopie. Zij namen in 1882 de stad onder controle tot alle schulden waren terugbetaald. Deze bezetting duurde uiteindelijk tot in 1952, toen een grote revolutie er abrupt een einde aan maakte. Sindsdien kent de stad een immense bevolkingsgroei, wat tot gebrek aan huisvesting leidde. Daarom werd in de jaren ’60 en ’70 de westelijke oever van de Nijl ingelijfd en werden heel wat nieuwe buitenwijken uit de grond gestampt. Toch kon die uitbreiding niet tegemoet komen aan de woningnood, waardoor ook het oostelijk gelegen droge woestijngebied werd ingenomen door rommelige sloppenwijken. Onder het beleid van Mubarak kende de stad weliswaar langzame verbeteringen, maar toch bleef de overbevolking, armoede en vervuiling Caïro parten spelen.
Het oude hart van Caïro is door de UNESCO tot werelderfgoed verklaard.
Musea
Moskeeën
Caïro is al sinds de oudheid voor Egypte en de gehele Arabische wereld een centrum voor educatie en onderwijs. Ook tegenwoordig zijn er nog vooraanstaande universiteiten en internationale scholen te vinden.
Universiteiten in Caïro:
De stad kent de Internationale luchthaven Caïro Cairo International Airport (code: CAI).
|
